هر شرایطی باید نیازهای کودکان را برآورده سازند. از نظر آنان نه گفتن مترادف با تخریب است. اما به دنبال این سبک تربیتی زمینه را برای شکلگیری طرحواره نقص و یا استحقاق فراهم میکنند. به این معنی که اگر کودک اینگونه بزرگ شود و هیچ محدودیتی برای ارضای نیازهای اش نداشته باشد، به یک باور بزرگ منشانه میرسد. انگار همه مسئول برآورده کردن خواستههای او هستند. می تواند یک نگاه بالا به پایین داشته باشد و مثلا اگر در فضای مدرسه به این نتیجه برسد که مسئولین و یا هم کلاسی ها مانند خانواده عمل نمی کنند، به یک باور ناتوانی در برابر در حل مشکلات و یا نادیده گرفته شدن توسط آنان می رسد. به دنبال عدم ارضاء این نیازها و یا ارضاء بیش از حد آنها طرحواره های ناسازگار اولیه شکل میگیرند؛ به قول دکتر جفری یانگ و همچنین دکتر حسن حمیدپور، طنز تلخ طرحواره این است که هر چقدر تلاش کنیم، راه آسیب را طی کرده و سعی در اثبات طرحواره هایمان داریم. موضوعی که فروید به آن اجبار به تکرار می گوید. بیان این نیاز در طرحواره درمانی توصیه می شود.
همانطور که در مقالات قبلی توضیح دادم؛ ( که البته کاملا همسو با نظرات دکتر جفری یانگ است)، برآورده کردن این نیاز موجب می شود که از یک طرف، کودک ابراز صادقانه احساس را بیاموزد؛ بتواند از حقوق خود دفاع کند؛ جرأت مند باشد؛ حد و حدود ارتباط را درک و برای اطرافیان روشن کند؛ خط قرمز هایش را مشخص و راجع به آنها شفاف باشد. به نیازهایش اشراف داشته باشد و در جهت تحقق آنها تلاش کند و از طرف دیگر بتواند به حقوق دیگران احترام بگذارد؛ نیازهای افراد عاطفی زندگی اش را در حد توان اغنا کند؛ به چارچوب های آنها احترام بگذارد؛ اگر خواسته ای داشت و برآورده نشد، رابطه را ترک نکند؛ احساسات خود را بشناسد و به راحتی بتواند در مورد آنها صحبت کند و در مقابل، احساسات دیگران را درک و بتواند همدلی کنند. کودکانی که در این نیاز ارضا نمی شوند درگیر طرحواره محرومیت هیجانی می گردند. ابراز احساسات بسیار برایشان سخت است و معمولاً انتظار دارند ناراحتیشان را از رفتارشان برداشت کنیم! عدم ارضاء این نیاز موجب ایجاد طرحواره های ناسازگار اولیه خواهد شد. رسیدگی به آن در طرحواره درمانی اهمیت ویژه ای دارد.
منبع:
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ دوراندیشی و طرحواره درمانی
